Centar savremene umjetnosti Crne Gore – Izložba slika Vasa Nikčevića

 

 

 

 

U četvrtak, 7. septembra 2017. godine, sa početkom u 20 časova, u Centru savremene umjetnosti Crne Gore, u Dvorcu Petrovića biće otvorena izložba slika Vasa Nikčevića pod nazivom „Simbol u apstrakciji“.

Izloženi radovi pripadaju ciklusu „Simbol u apstrakciji“ i rađeni su u akrilnoj kombinovanoj tehnici.

 

 

Vaso Nikčević je rođen 1964. godine u Nikšiću. Diplomirao je na Fakultetu likovnih umjetnosti u Beogradu 1992. godine u klasi profesora Živojina Turinskog. Izlagao je na brojnim samostalnim i grupnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Dobitnik je Prve nagrade za slikarstvo Petar Lubarda, Beograd (1991) i  Nagrade za slikarstvo Milunović, Stijović, Lubarda Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore, Podgorica (1996).

 

Svijet simbola i simboli svijeta

Riječ ili slika je simbolična kada sadrži nešto više od očigledna i izravna značenja. Ona ima jedan širi, „nesvjesni“ vid, koji nikad nije tačno određen, ni potpuno razjašnjen, ističe C.G. Jung u knjizi „Čovjek i njegovi simboli“, i objašnjava zašto ih koristimo: „Zato što postoji bezbroj stvari izvan dosega ljudskog poimanja, mi stalno upotrebljavamo simbolične nazive kako bismo predočili pojmove koje ne možemo ni odrediti ni potpuno shvatiti.“ Simbol u apstrakciji je naziv ciklusa slika Vasa Nikčevića, u kojemu se razlikuju dva tipa radova. U slikama, već je akcenat na doživljenom, a ne na viđenom. Tijelo platna naseljava bezbroj oblika koje je gotovo nemoguće dešifrovati, a impliciraju kretanje, zbivanje, vrtloženje i emaniraju prapočetak, mjesto gdje se začinje ideja, metafizičku suštinu i ustrojstvo svijeta, koji je razapet između stvaranja i uništenja. Boja je dominantni plastički element u struktuiranju Nikčevićeve slike, ali i neka vrsta koda, šifre kojim transponuje egzistencijalni nemir, emocije, svjesno i podsvjesno.

Do pojave kubofuturizma faktura slike bila je samo slučajan trag, jedan od mnogih operativnih postupaka u građenju slike. Faktura, odnosno taktilna svojstva slike u djelima umjetnika akademske tradicionalne provenijencije, bila je sporadičan efekat. „Nanosili su slojeve boje, glazure koji su ipak u krajnjem ishodu bili potisnuti, dematerijalizovani izravnavanjem, „peglanjem“, glačanjem plastične površine slike. Postupak, način gradnje slike ostajao je prikriven, a boja (osnovno sredstvo) oslobođeno je svoje materijalnosti, desupstancijalizovana. Tradicionalno, organsko djelo trebalo je da predstavi, ilustruje, opiše, dočara stvarni svijet/prirodu i sve na slici je bilo podređeno tome.“ Faktura je u Nikčevićevim radovima, pored boje dominantni element slike. Bojeni pigmenti, mermerni prah kao punilo, vodootporni drvofiks kao tutkalo, nanešeni brzim, snažnim, gestualnim potezima četke, špahtli, brusilice (kojom struže i koriguje slojeve) formiraju gustu, reljefnu, ekspresivnu pulsirajuću materiju, koja transcedira u primordijalnu tvar, onu iz koje sve nastaje. Hromatska sazvučja bijele, plave, ružičaste, zelene, žute mada lirski nježna, kao i utisak da se „prizor“ nastavlja i van granica rama, nagovještavaju i energiju isijavanja i/ili praska, latentnu dramu raspada, posebno na velikim platnima.

Kvintesencija njegovog opusa su novi radovi iz ciklusa „Simbol u apstrakciji“ jer su slikarski najzreliji i semantički najzasićeniji-kompleksan registar same egzistencije, ali i kriptično sugerisani upisi o Svijetu, Univerzumu, Postanju… Dramaturgija slike, njen prostor, njeno bivstvo grade temeljna konstitutivna značenja. Na dvodimenzionalnoj površini platna, projekciji i metafori umjetnikovog sopstva , iščitava se u vizuelnom sloju i neka vrsta jezgra, jedinstva aktivne snage, gdje se naziru gestualne praforme koje konotiraju na Biblijsko postanje svijeta, sukobe, stvaranje, transcendirajući vrijeme kao metafizičku kategoriju i daleki eho sublimne predstave Prirode. Neke od tih arhetipskih praformi se ponavljaju: krug – simbol cjelovitosti, jednog, savršenstva, jezgro (simbol biti, suštine), prava, dijagonala (simboli kretanja, puta), polumjesec (simbol astralnog) – umjetnik koristi simbol simbola za simbole svijeta. Načinima formalizacije Nikčevićevih novih djela, iako su neki od njih eksperimentalni, očituje se poštovanje klasične slikarske kulture (u najboljem značenju ovog pojma), zanatske perfekcije i izvođenja. Njegova morfologija i sintaksa u polju su lirske apstrakcije, čija je iskustva, kao i ona Kandinskog, ovaj izuzetan kolorista inventivno transponovao u vlastiti rukopis.

Nataša Nikčević

Izložba u Dvorcu Petrovića se može pogledati do kraja mjeseca.

 

 

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


12 + 20 =