Centar za kulturu Tivat – Predstava „Što je čoek do li biciklista“

U poneđeljak, 06. maja 2019. godine, na Maloj sceni Centra za kulturu Tivat u 20:00 h biće izvedena predstava

ŠTO JE ČOEK DO LI BICIKLISTA

„Što je čoek do li biciklista“ (sa podnaslovom“…ili filozofija objektivnog biciklizma) je novi projekat Nikšićkog pozorišta, čija se inscenacijau koprodukciji sa „Zahumljem“, ovih dana privodi kraju. Ta konceptualna komedija govori o odnosu Crnogoraca prema tradiciji i otkrivanju njihovog mentaliteta i mitomanije. Predstava je nastala po dramskom tekstu „Muzej biciklističkog ustanka u Crnoj Gori“, Zorana Kopitovića, koji je napisao prije dvadeset jednu godinu za pozorište „DODEST“, po motivima svog romana „Amerikanac u Parizu“.

Reditelj nikšićke, ali i prve (podgoričke) verzije ove pozorišne priče je Slobodan Milatović, rodonačelnik alternativnog i ambijentalnog teatra u Crnoj Gori i preteča pozorišnog performansa u regionu. Cjelokupna autorska ekipa je nikšićka, jer su uloge povjerene ovdašnjim poznatim glumcima: Velizaru Kasalici, Nebojši Vulanoviću.

Reditelj Milatović, koji je za nikšićku scenu uradio novu adaptaciju Kopitovićevog teksta, ističe da ovo nije obnavljanje njegove ranije predstave „Muzej biciklističkog ustanka u Crnoj Gori“, koja je imala veliki uspjeh.

 „Riječ o novom konceptu, na osnovu dramaturški prerađenog teksta. Ovog puta sam više istraživao pozorišnu formu, nego sam tekst. Veoma mi je važna likovnost predstave, a vajar Marko Petrović Njegoš, za potrebe predstave radi likovnu instalaciju, koja će kasnije moći i samostalno da se izlaže. Odnos Crnogoraca prema tradiciji, mentalitetu, mitomaniji… do danas je ostao isti. Zbog toga su tekstovi Kopitovića važni i inspirativni za nova čitanja“, naglašava Milatović.

Dramski tekst Kopitovića i njegovo ponovno oživljavanje na sceni, „uz priličnu količinu drskosti, talenta, duha, inteligencije, smisla za parodiju“, govori o „muzeju biciklističkog ustanka u Crnoj gori“ i „vječitom i suštinskom zajedništvu Crnogoraca i bicikla kao autentičnog brdsko – planinskog vozila, uspostavljajući tako primarnu i neophodnu začudnost“. To je bio dovoljan putokaz adaptoru i reditelju Milatoviću, da u scenskoj postavci ovo neobičavanje dovede do potpunog apsurda… U prvi plan nikšićke verzije ove poznate dramske priče je biciklizam kao „metafora crnogorske ishitrenosti, nesmotrenosti i vazdašnje prenapregnute angažovanosti, koja dovodi do tragičnih padova i potucanja“. U maštovitoj rediteljskoj radionici Slobodana Milatovića, ta storija „dobija direktno aktuelno značenje“. U prodiranju nacionalnih mitova… tabua, istorijskih aksioma i mentalitetskih opštih mjesta“, Milatović je ovog puta otišao korak dalje od izvornog teksta. Nikšićka „razgaljujuća fama o biciklistima“ je „puna parodije istorije, proturanja komične laži kroz igru simulirane stvarnosti“.