Grad Theatre City Budva – Najava programa za petak, 15. jul 2016. godine

 

30. Festival Grad teatar - Natpis 300

 
 

Muzički program:

U petak, 15. jula, nastavlja se muzički program ovogodišnjeg festivala. U prostoru ranohrišćanke bazilike u Starom gradu u Budvi, sa početkom u 21.30h, nastupiće Hor Radio-televizije Srbije pod dirigentskim vođstvom maestra Bojana Suđića.

 

Bojan Sudjic

 

Milena Lubarda Marojević, urednica muzičkog programa, odabir ovog programa obrazlaže: „Posebnu svečanost u okviru proslave jubileja 30 godina Grada teatra upriličićemo kroz koncert na kojem će biti izvođena horska djela Stevana Stojanovića Mokranjca, sa naročitim akcentom na  pjesmama iz Crne Gore i čuvenim  Primorskim napjevima. Mokranjac je zaštitni znak Hora Radio televizije Srbije, tokom 80 godina postojanja ovog izuzetnog ansambla, pa je to bio i razlog našeg odabira izvođača. Utoliko više što je novi zamah i interpretativno tumačenje Mokranjčevih napjeva, koje je naišlo na velike pohvale međunarodne kritike i publike, hor RTS-a doživio po stogodišnjici smrti velikog kompozitora, a pod umjetničkim vođstvom našeg sugrađanina,  maestra Bojana Suđića“.

Hor Radio-televizije Srbije počeo je sa radom 1939. godine kao kamerni ansambl sa 18 pjevača kojim je rukovodio Milan Bajšanski, redovno nastupajući na javnim koncertima i za potrebe radijskog programa. Tokom više od od sedam decenija postojanja on je, uz druge ansamble Muzičke produkcije radija, a potom i televizije, značajan stub njene muzičke djelatnosti. Razvija bogatu i raznovrsnu koncertnu djelatnost i svojim osmišljenim i angažovanim radom, nastupima u Beogradu, širom Srbije i u inostranstvu, značajno doprinosi kvalitetu muzičkog života, posebno njegujući srpsku muzičku baštinu.

Ansamblom su, uz značajna gostujuća dirigentska imena, u svojstvu šefa-dirigenta rukovodili Svetolik Pašćan, Borivoje Simić, Mladen Jagušt i Vladimir Kranjčević. Od 2005. godine umjetnički direktor i šef dirigent ansambla je Bojan Suđić, koji je svoju karijeru upravo i počeo 1985. godine radom sa Horom RTS. Hor je nastupao na svim značajnim festivalima u Jugoslaviji i Srbiji, a ostvario i uspješne turneje u Poljskoj, Čehoslovačkoj, Mađarskoj, Rumuniji, Bugarskoj, Turskoj, Engleskoj, Francuskoj, Nemačkoj, Austriji, Švajcarskoj, Španiji, Italiji, Grčkoj, Maroku, Crnoj Gori i Hrvatskoj.

Osim arhiviranja koncertnih snimaka čiji su programi uglavnom namjenski koncipirani, hor je ostvario i veliki broj studijskih snimaka među kojima najviše ima kompozicija domaćih autora (jugoslovenskih i srpskih) i savremene muzike, a sa domaćim solistima. Tokom rada programski ciljevi nisu se bitno mijenjali: kvalitetno (najčešće premijerno) izvođenje i snimanje ostvarenja domaće muzike (istorijske i savremene), premijerno predstavljanje onih ostvarenja svjetske umjetničke baštine koja do tada nisu bila zastupljena na koncertnim podijumima u Srbiji, kao i izvođenje monumentalnih vokalno-instrumentalnih djela, najčešće u saradnji sa Simfonijskim orkestrom RTS-a, ali i sa drugim renomiranim simfonijskim ansamblima u zemlji i regionu.

Na ovoj programskoj liniji izgradnje najviših izvođačkih profesionalnih standarda i ostvarenja nadahnutih originalnih kreacija našli su se i projekti ostvareni u poslednjih deset godina rada pod umjetničkim rukovodstvom maestra Bojana Suđića. Osim ustanovljavanja koncertnih sezona i učestalijeg izvođenja kapitalnih dela svjetske muzičke baštine – baroknog, klasičnog i romantičarskog repertoara – ansambli RTS-a su pod njegovim rukovodstvom zadržali svoje usmjerenje ka interpretaciji i snimanju djela srpskih kompozitora, ali i značajnih djela ruske muzičke baštine – Čajkovskog, Rahmanjinova, Grečanjinova, Stravinskog, Prokofjeva, Sviridova, Mitropolita Ilariona i drugih.

Hor RTS je dobitnik najznačajnijih domaćih priznanja, kao i nagrada na mnogim svjetskim horskim takmičenjima.

Vodeće dirigentsko ime u srpskoj muzici, Bojan Suđić je šef-dirigent Simfonijskog orkestra Radio-televizije Srbije i umetnički direktor Muzičke produkcije RTS. Takođe je redovni profesor dirigovanja na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu. Bojan Suđić je već sa 19 godina postao asistent dirigenta u Simfonijskom orkestru Radio-televizije Beograd. Školovao se na beogradskom Fakultetu muzičke umetnosti, a prvi veliki uspjeh ostvario je pobjedom na Jugoslovenskom takmičenju mladih umetnika, 1989. godine u Zagrebu. Kraće se usavršavao kod Ilje Musina u Sankt Petersburgu i Otmara Svitnera u Beču. Od 1992. godine je stalni dirigent Hora i SO RTS sa kojima je izveo veliki broj horskih, simfonijskih i vokalno simfonijskih ostvarenja svjetske i domaće, istorijske i savremene literature, sa posebnom pažnjom pristupajući premijernim izvođenjima kako novih domaćih djela, tako i ostvarenja iz svjetske muzičke baštine koja su, zahvaljujući njemu, po prvi put bila predstavljena i u Srbiji. Najveći broj tih koncerata snimljen je za radio i TV, a oni su i osnova obimne Suđićeve diskografije. Sarađivao je od 1989. godine i sa Orkestrom Beogradske filharmonije i sa njim bio na turneji u Kini, nastupao na BEMUS-u, ili pratio velike svetske zvijezde (N. Kenedi, M. Vengerov). Operskom dirigovanju posvetio se 1993. godine, vodeći orkestar Opere Narodnog pozorišta u Beogradu, a sezone 1999/2000. bio je njegov šef-dirigent. Generalni muzički direktor Opere bio je 2004/2005. U svoju bogatu biografiju ubilježio je mnoga izvođenja standardnog baletskog i operskog repertoara, dok se, među gostovanjima, izdvaja nastup na Atinskom festivalu 2008. godine (“Karmen”).
Suđićeva duža međunarodna angažovanja počela su 1998. godine, kada je prvi put bio gost-dirigent Kraljevske opere u Stokholmu, da bi se ta saradnja produbila i dovela ga na mjesto rezidencijalnog dirigenta 2001. godine. Sa ovim ansamblom ostvario je preko 150 operskih i baletskih predstava, a vrhunac zajedničkog rada predstavljao je nastup na festivalu u Visbadenu 2003. (“Labudovo jezero”). Plodnu saradnju ostvario je i sa ansamblom Helsinške nacionalne opere.

Nagradu grada Beograda po drugi put dobio je 2004. godine za dirigentski poduhvat kada je sa 650 učenika srednjih muzičkih škola iz cele Srbije izveo “Karminu Buranu” Karla Orfa.

Na čelo Hora i Simfonijskog orkestra RTS Bojan Suđić došao je 2005. godine i nastavio svoju misiju predstavljanja novih djela domaćih autora i manje poznatih ili ređe izvođenih ostvarenja iz svjetske istorijske baštine. Na tom sve širem spisku našli su se, između ostalih i “Posvećenje proleća” i “Svadba” Igora Stravinskog, Druga simfonija Gustava Malera, “Život junaka” i “Tako je govorio Zaratustra” Riharda Štrausa, Misa u ce-molu V. A. Mocarta, “Faust simfonija” Franca Lista, “Rekvijem” Hektora Berlioza, Šesta simfonija Dmitrija Šostakoviča, kantata “Aleksandar Nevski” Sergeja Prokofjeva, „Missa di gloria” Đakoma Pučinija, “Ostrvo mrtvih” i “Zvona” Sergeja Rahmanjinova, “Ohridska legenda” (integralno izvođenje) Stevana Hristića i “Pasija Sv.kneza Lazara” Rajka Maksimovića.

Na programu će biti Primorski napjevi, Druga rukovet, Deseta rukovet, Jedanaesta rukovet, Stevana St. Mokranjaca, Tri madrigala Koste Babića, Deveta rukovet, Treća rukovet i Peta rukovet Stevana Mokranjca.

 

hor-RTS-a-1000x600

 

Dramski program:

U petak, 15. jula, nastavlja se dramski program festivala drugim izvođenjem na ovogodišnjem festivalu prošlogodišnje koprodukcije „Grada teatra“, Šekspirovog „Julija Cezara“ u režiji Kokana Mladenovića. Predstava će biti izvedena na sceni u Vještici, sa početkom u 21.30h. JU „Grad teatar“ predstavu radi u koprodukciji sa Centrom za kulturu iz Svilajnca i Narodnim pozorištem Sombor.

„Julija Cezara“, istorijsku dramu napisanu najvjerovatnije 1599. godine, već smo imali priliku da gledamo na „Gradu teatru“ 1987. godine tokom Šekspir festa, koji je bio i uvid u festivalsku priču, koja traje evo 29 godina. Tokom svake od ovih godina „Grad teatar“ je imao na svom repertoaru i djela jednog od najvećih svjetskih dramskih pisaca, što u gostujućem dijelu programa, što u produkcijskoj djelatnosti. Nakon velikih festivalskih koprodukcija, Magbeta, Troila i Kreside, Sna ljetnje noći, Bure, Hamleta, Otela, ostalih djela inspirisanih Šekspirom, mnogobrojnih gostovanja, i ove godine smo prepoznali značaj bavljenja dramskim nasljeđem jednog od najvećih svjetskih dramskih pisaca. Uz to, podsjetićemo se da se ove godine obilježava i 400-godišnjica od Šekspirove smrti, čime se i „Grad teatar“ pridružuje programima svih svjetskih pozorišta.

O svom čitanju ovog komada reditelj Mladenović kaže: „Tragedija ’Julije Cezar’ jedan je od najznačajnijih komada u istoriji dramske literature, a njen osnovni motiv – revolucija i politički prevrat, koji se, na kraju, kompromituju u sopstvenoj nemoći, obesmišljavajući tako fenomen istinske demokratije, nisu, na žalost, izgubili na svojoj aktuelnosti od vremena nastanka ovog komada, pa do danas. Pišući o ubistvu Julija Cezara u rimskom senatu, 44. godine p.n.e, Šekspir, u stvari, ispisuje tužnu priču o krahu plemenitih revolucionarnih htenja, koja se, u sudaru sa ličnim interesima, vlastoljubivošću i pohlepom samih revolucionara, pretvaraju u svoju nakaradnu suprotnost. Junaci antičkog Rima, postaju, petnaest vekova kasnije, Šekspirovi savremenici, uronjeni u spletke i zavere elizabetanskog dvora, ali i savremenici našeg istorijskog trenutka u kome je moguće poslednje decenije naše aktuelne istorije posmatrati kroz prizmu likova i odnosa ’Julija Cezara’. Hoćemo li i nakon ove predstave verovati u revoluciju, ili ćemo shvatiti da je reč tek o pukoj zameni društvenih elita? Hoće li nam postati jasno da jedni te isti ljudi, bili oni u izobilnoj poziciji vlasti, ili u lagodnoj poziciji opozicije, upravljaju našim životima poslednjih dvadesetak godina, smenjujući se na lestvici vlasti, i idući gore-dole, kao na kakvom palanačkom karuselu. Hoće li nam iznova prodati velike reči, držati zapaljive govore i nahuškati nas na još jednu pobunu na čijem će kraju „borba za opšte dobro“ prerasti u njihovu ličnu korist? Možemo li da prestanemo da verujemo u demokratiju ako nam se ona ruga u lice? Možemo li da trpimo autokratsku vlast samo zato što znamo da će jednog uzurpatora zameniti drugi? Možemo li da pristanemo na društva u kojima živimo, ako znamo da su zasnovana na laži? Možemo li da se borimo protiv laži, ako više ni sami ne znamo šta je istina?“

Kokan Mladenović je rođen u Nišu 1970. Završio Srednju glumačku školu u Nišu u klasi Mime Vuković-Kurić. Diplomirao na Katedri za pozorišnu i radio režiju Fakulteta dramskih umetnosti u Beogradu 1993. u klasi Miroslava Belovića i Nikole Jevtića. Izbor režija: Šekspir, Bunjuel, Miler, Hamlet; Harms, Slučajevi; Tirso de Molina Seviljski zavodnik  i kameni gost, Bomarše Figarova ženidba, Aleksandar Popović Razvojni put Bore Šnajdera, Mrešćenje šarana, Aristofan, Maričić, Mladenović Lizistrata, Mir, Velimir Lukić Afera nedužne Anabele, Vida Ognjenović Kako zasmejati gospodara, Je l ibilo kneževe večere, Agota Krištof Velika sveska, Dušan Kovačević Maratonci trče počasni krug, Balkanski špijun, Sabirni centar, Slobodan Selenić Ruženje naroda u dva dela, Henrik Ibzen Per Gint, Šekspir Bogojavljenska noć, San letnje noći, Ukroćena goropad, Ljubomir Simović Putujuće pozorište Šopalović, Goran Petrović, Kokan Mladenović Opsada crkve Svetog Spasa, Goran Stefanovski Bahanalije, Mihail Bulgakov, K. Mladenović Majstor i Maragarita, Mirjana Novaković, K. Mladenović Strah i njegov sluga, Goran Petrović: Skela, Dž. J. Tolkin, K. Mladenović Hobit, Dž. M. Bari, M. Stojanović: Petar Pan, Enda Volš Disko pigs, Fosi, Eb, Kender: Čikago, Slobodan Vujanović Poslednja smrt Frenkija Suzice, Milivoje Mladenović Baš Čelik, Maja Pelević Ja ili neko drugi, Maja Pelević Skočidjevojka, Marin Držić Dundo Maroje, Mladenović, K. Zbogom SFRJ, Rado/Ragni Kosa, Sremac Zona Zamfirova, Bomarše,K. Mladenović, Djarmati, Opera ultima, Eshil, Okovani Prometej, Aleksandar Dima, Tri musketara, Servantes, Don Kihot, Nušić, DR, Lars fon Trir, Dogvil, K.Mladenović/K.Goli, Prosjačka opera, na temu Džona Geja… Sa uspjehom je režirao u pozorištima Srbije, Slovenije, Mađarske, Hrvatske, Rumunije, Bosne i Hercegovine i Crne Gore. Na „Gradu teatru“ već je radio jednu režiju, predstavu „Skočiđevojka“ po motivima Ljubišine priče a po tekstu Maje Pelević, a publika je bila u prilici da prati i ciklus njegovih predstava. Bio je umjetnički direktor pozorišta ”Dadov”, stalni reditelj i ujmetnički direktor Narodnog pozorišta u Somboru, direktor drame Narodnog pozorišta u Beogradu i upravnik pozorišta Atelje 212 u Beogradu. Za svoj  rad, dobio je nagradu “Bojan Stupica”, kao i mnoge druge značajne nagrade, među kojima su: tri Sterijine nagrade, nagrada „Bora Mihajlović“, nagrada Ardalion festivala u Užicu, grand prix za režiju na Medjunarodnom pozorišnom festivalu u Budimpešti, četiri Zlatna ćurana na Danima komedije u Jagodini, četiri nagrade Joakim Vujić, tri nagrade na Vojvođanskim susretima pozorišta, tri nagrade na Festivalu klasike u Vršcu, dvije nagrade na Festivalu pozorišnih praizvedbi u Paraćinu,  nagrada za režiju festivala u Kotoru , zlatna plaketa „Mokranjčevih dana“ u Negotinu i zlatna plaketa „Dana Zorana Radmilovića“ u Zaječaru, kao i mnoga druga esnafska priznanja i godišnje nagrade pozorišta u kojima je režirao.

Mladenović je uradio i adaptaciju i dramaturgiju, kostimografiju je uradila Tatjana Radišić, scenografiju Marija Kalabić, a muziku Irena Popović. Ulogu Bruta u predstavi igra Sergej Trifunović, Marka Antonija i Julija Cezara Saša Torlaković, Kasija Branislav Trifunović, Oktavija i Kaska Marko Marković, a Porciju i Kalpurniju Jelena Minić.

Predstava je u prethodnoj godini nagrađena na brojnim festivalima, a za predstavu se i dalje širom regiona traži karta više.

Prevoz za Vješticu je obezbijeđen (21 h sa polukružnog toka u Budvi).