Grad Theatre City Budva – Najava programa za srijedu, 13., i četvrtak 14. jul 2016. godine

 

30. Festival Grad teatar - Natpis 300

 
 

Srijeda, 13. jul 2016.

U srijedu, 13. jula, sa početkom u 21 čas, u crkvi Santa Marija nastavlja se likovni program ovogodišnjeg festivala. U čast obilježavanja 10 godina od obnove nezavisnosti, 30 godina „Grada teatra“ i 70 godina od osnivanja Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore, biće otovrena velika izložba Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore pod nazivom „10–30 –70“.

Merin SmailagicMerin Smailagić, urednik likovnog programa festivala u obrazloženju ovogodišnje selekcije navodi: „Ovogodišnja selekcija želi da obilježi još jedan važan datum i jubilej – 70 godina postojanja Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore. Važnost ovog jubileja utoliko je veća, jer je upravo likovna umjetnost proslavila kulturu Crne Gore u svijetu i decenijama se ustoličavala kao naša najuspješnija i najrespektabilnija umjetnost. Zato se sasvim prirodno nametnula ideja da sa Udruženjem likovnih umjetnika Crne Gore organizujemo izložbu najznačajnijih crnogorskih stvaralaca. Na taj način, kroz samo jednu izložbu, festivalska publika imaće priliku da na jednom mjestu vidi najvažnija djela i najeminentnije predstavnike crnogorskog slikarstva. Svečano otvaranje zakazano je za 13. jul – Dan državnosti Crne Gore“.

Igor RakcevicIgor Rakčević, predsjednik Udruženja, ideju projekta i odabir autora čija će djela biti predstavljena obrazlaže sledećim riječima: “Izložba pod nazivom „10 – 30 – 70“ predstavlja jedan od mogućih reprezentativnih uzoraka stvaralaštva članova Udruženja likovnih umjetnika Crne Gore, od svog osnivanja do današnjih dana. Prilikom selekcije autora vodilo se računa, s jedne strane, o njihovom reprezentativnom tragu koji su ostavili na likovnoj sceni Crne Gore i na međunarodnoj promociji njene kulture, a s druge strane, željelo se ukazati na likovne pojave koje do sada nijesu dovoljno eksponirane u javnosti, a predstavljaju nesumnjiv kvalitet. Ova selekcija je izvršena shodno prostoru crkve Santa Marija, i u tom smislu nije mogla obuhvatiti sve umjetnike i njihova ostvarenja koja bi našla mjesto u nekom drugačijem prostornom kontekstu. Ovaj reprezentativni uzorak stvaralaštva koji se temeljno veže za Udruženje dostojan je da potvrdi već bezbroj puta ponovljenu tezu o Crnoj Gori kao zemlji bogate likovnosti. Brojne su moguće selekcije ove izložbe, od kojih bi svaka neumitno pokazala svježinu, različitost, dinamičnost i, prije svega, kontinuirani kvalitet crnogorske likovne scene”.

Publika će biti u prilici da vidi djela najeminentnijih crnogorskih umjetnika: Miodraga Dada Đurića, Petra Lubarde, Mila Milunovića, Voja Stanića, Fila Filipovića, Draga Đurovića, Rista Stijovića, Đeljoša Đokaja, Smaja Karaila, Toma Pavićevića, Uroša Toškovića, Milije Pavićevića, Milivoja Babovića, Ilije Burića, Krsta Andrijaševića, Miloša Vuškovića, Ksenije Tošić Vujović, Gojka Berkuljan, Cvetka Lainovića, Ivanke Vane Prelević.

Izložbu će otvoriti mr Igor Rakčević, predsjednik ULUCG. Izložba je otvorena do 22. jula 2016. godine.

 

U srijedu, 13. jula, sa početkom u 21.30h, na trgu ispred Starog grada biće izvedena repriza druge premijere na ovogodišnjem festivalu, komične opere bajke u jednom činu „Dve glave i devojka“. Operu je komponovala istaknuta srpska kompozitorka Isidora Žebeljan, dok režiju potpisuje Boris Liješević. Libreto je, po motivima staroindijske legende, napisao Borislav Čičovački, a Žebeljan orkestrom diriguje Premil Petrović.

Predstava se izvodi u saradnji sa Turističkom organizacijom opštine Budva u sklopu programa proslave Dana Turističke organizacije Budva i proslave Dana državnosti.

Isidora Žebeljan (Beograd, 1967) je privukla pažnju internacionalne javnosti svojom operom Zora D, koju je poručila Genesis Foundation iz Londona. Ova opera je premijerno izvedena u Amsterdamu 2003. godine, u režiji Dejvida Pauntnija i Nikole Rab. Ista produkcija je te godine otvorila pedesetu sezonu Bečke kamerne opere. Nakon uspjeha opere Zora D. Isidora Žebeljan neprekidno dobija porudžbine značajnih institucija i muzičkih festivala, kao što su Venecijansko bijenale (Konji Svetog Marka, iluminacija za orkestar, 2004), Festival u Bregencu (opera Maratonci, 2008; Zujte strune, za simfonijski orkestar, 2013), Dženezis Fondacija iz Londona (Pesma putnika u noći, za otvaranje izložbe Bila Vajole u Nacionalnoj galeriji u London, 2003 i Skomraška igra, za Academy of St Martin in the Fields, 2005), Univerzitet u Kentu (Polomka kvartet, 2009), Opera iz Gelzenkirhenu (opera Simon izabranik, 2009 i Nahod Simon, 2015), Holandski kamerni hor (Latum lalo, 2010), Accademia Musicale Chigiana Siena (opera Dve glave i devojka, 2012), City of London Festival (Kad je Bog stvarao Dubrovnik, 2013), Fondacija Berlinske filharmonije (Klin-čorba, 2014) itd. Isidora Žebeljan je studirala kompoziciju na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu u klasi Vlastimira Trajkovića (student Olivijea Mesijana). Od 2002. godine ona je profesor kompozicije na istom fakultetu. Za svoj kompozitorski rad osvojila je nekoliko značajnih nagrada u zemlji, uključujući i Mokranjčevu nagradu 2004. godine. Dobitnik je stipendije njujorške fondacije Civitella Ranieri za 2005. godinu. Godine 2006. izabrana je za člana Srpske akademije nauka i umetnosti (od 2012. redovni član), a 2012. za člana Svetske akademije umetnosti i nauka (WAAS). Berlinski časopis Der Freitag izabrao je Isidoru Žebeljan za jednu od deset najperspektivnijih javnih ličnosti na svetu za 2009. godinu. Godine 2014, kao prva javna ličnost sa Balkana, dobila je nagradu Parlamentarne skupštine mediteranskih zemalja, za dostignuća u oblasti kulture i umetnosti.

Komponovala je za izuzetne muzičke ansamble kao što su: Bečki simfoničari, The Academy of St. Martin in the Fields, Brodski kvartet, Oktet Berlinske filharmonije, Holandski kamerni hor i London Brass. Njene kompozicije se redovno izvode po čitavoj Evropi, Izraelu, Dalekom Istoku i u Americi.

Muziku Isidore Žebeljan izvodili su, između ostalih, Simfonijski orkestar iz Geteborga, Simfonijski orkestar RAI Torino, Janačekova filharmonija, Beogradska filharmonija, Nova filharmonija Vestfalije, No Borders Orchestra, Lutoslavski kvartet, Nieuw Ensemble (Amsterdam), Zagros Ensemble (Helsinki), ansambl Sentieri selvaggi (Milano), dirigenti David Porselajn (Porcelijn), Pol Danijel (Paul Daniel), Kristof Popen (Christoph Poppen), Pjer-Andre Valad (Pierre-André Valade), i solisti kao što su Štefan Dor (Stefan Dohr), solo hornista Berlinske filharmonije, klarinetisti Huan Enrik Ljuna (Joan Enric Lluna), Alesandro Karbonare (Alessandro Carbonare), violinista Danijel Roulend (Daniel Rowland) itd. Ekskluzivni izdavač njene muzike je Ricordi–Universal.

Isidora Žebeljan je takođe jedan od najistaknutijih srpskih savremenih kompozitora muzike za pozorište i film. Do sada je komponovala muziku za više od trideset pozorišnih predstava u svim značajnim kućama u Srbiji, Norveškoj, Hrvatskoj i Crnoj Gori. Za svoj rad na tom polju tri puta joj je dodeljena Sterijina nagrada. Takođe je četiri puta dobila nagradu Yustat Bijenala pozorišnog dizajna za najbolju pozorišnu muziku. Za „Grad teatar“ je radila muziku za predstave „Leons i Lena“, „Zločin na kozjem ostrvu“, „Bura“, „Jegorov put“… Radila je na nekoliko filmskih partitura, uključujući i orkestraciju muzike Gorana Bregovića za filmove Dom za vešanje, Arizona Dream, Podzemlje (u režiji Emira Kusturice), Kraljica Margo (režija P. Šero) i The Serpent’s Kiss (režija P. Ruselo). Autor je muzike za film Miloša Radivojevića Kako su me ukrali Nemci, za koju je 2011. godine dobila nagradu za najbolju originalnu muziku na Filmskom festivalu u Sopotu, kao i nagradu srpskog FIPRESCI-ja, 2012. godine.

Isidora Žebeljan aktivno nastupa kao pijanista i dirigent, izvodeći svoju muziku, ali i muziku drugih, naročito srpskih kompozitora (Ljubice Marić, Aleksandra Obradovića, Vuka Kulenovića). Dirigovala je premijere kompozicija Dušana Radića i Vasilija Mokranjca. Posebno su značajni njeni dirigentski koncerti u Londonu (orkestar Academy of St Martin in the Fields) i Amsterdamu (u Velikoj sali Muziekgebouw aan ‘t IJ). Kao pijanista je nastupala i snimala sa Brodski kvartetom. Osnivač je Žebeljan orkestra, koji izvodi prevashodno muziku srpskih kompozitora, i koji je premijerno izveo dve opere Isidore Žebeljan – Maratonci i Dve glave i devojka. NAJVAŽNIJA DJELA –
opere: Zora D, Maratonci, Simon izabranik, Dve glave i devojka, Nahod Simon.
orkestarska muzika: Konji Svetog Marka, Zujte strune, Escenas picaras, Selište; koncertantna muzika: Rukoveti, pet pesama za sopran i orkestar; Nove Ladine pesme, za sopran i gudački orkestar (ili gudački kvartet); Igra drvenih štapova, za hornu (ili engleski rog) i gudački orkestar (ili gudački kvintet);
kamerna muzika: Pesma putnika u noći, za klarinet i gudački kvartet; Polomka kvartet, za gudački kvartet; Simon i Ana, svita za violončelo (ili engleski rog) i klavir, Klin-čorba, za instrumentalni oktet;
vokalna muzika: Latum lalo, za mešoviti hor; Pep it up, fantazija za sopran i kamerni ansambl; Kada je Bog stvarao Dubrovnik, za mecosopran i gudački kvartet;
klavirska muzika: Umbra, Il Circo.

Učešće u projektu Boris Liješević je objasnio sledećim riječima: Poziv Isidore Žebeljan i Borislava Čičovačkog da režiram operu “Dve glave i devojka” doživio sam kao veliku čast, povjerenje i izazov. Rad u potpuno novom žanru, rad sa operskim pjevačima, u indijskoj mitologiji, uz tehnički problemsku scenu zamjene glava. Nepoznatog se ne treba plašiti već mu ići u susret. Ne baviti se problemima koje nosi materijal nego ići u priču, u značenje, u cjelinu i  vjerovati da će dobar i kreativan proces sam donijeti rješenja. Baviti se ljudima a ne pozorištem.  Stvaranje predstave nije rješavanje problema već težnja da “riječ postane tijelo”.  Da se do kraja shvati materijal. Proces razumijevanja i  saznavanja materijala se odvija kroz kreaciju i počinje od prvog susreta sa materijalom, a ne završava se ni premijerom ni poslednjom izvedbom predstave. Kao što do smrti saznajemo život (a vjerovatno tek poslije smrti), tako odnos sa dramskim materijalom i saznavanje materijala postaje dio života. I traje. Traje kroz život. Možda i poslije.  Vidjećemo”.

Programski urednik 30, jubilarnog, festival “Grad teatar” Svetozar Cvetković  se takođe osvrnuo na značaj ovog projekta: “Projekat opere „Dve glave i devojka“ nastao je na putu saveznika u ovom poslu, a koji je sklopio sastav ljudi koji produkciono, u opisu svojih dosadašnjih „aktivnosti“, nisu nikada ulazili u ovakvu avanturu. Dakle, pre bi se reklo da će, u ovdašnjim uslovima, iza produkcije jedne opere Nove muzike stati neka za to predodređena institucija, neki za to već zvanjem svojim afirmisani operski reditelj, neki već „obrađeni“ operski producent. Pa ipak u želji za avanturom i otvaranju mogućnosti da se operska muzika Isidore Žebeljan uz domaće izvođače nađe na scenama u Subotici, Budvi, Herceg Novom, Brijunima i napokon Beogradu, odlučili smo se za ovaj, verovatno za autore poznati, ali nama još neotkriveni put. Zahvaljujući pre svega autorskom tandemu Žebeljan – Čičovački ali i entuzijazmu i sposobnosti izvođača te njihovoj rešenosti da ovo delo smatraju svojim do sada najvećim umetničkim izazovom i sam reditelj Boris Liješević krenuo je putem velikih pozorišnih „pipanja po mraku“ tražeći tragove još nedoživljenog a za njegovu umetnost, novog i sasvim sigurno na poseban način kreativnog i uzdignutog van novoa prepoznatljivog u svom poslu. Na tom kraju je izvesno novi početak koji činom uvlačenja ovdašnje publike u svet neobične priče autora uz učesće  pevača (Aneta, Vasa, Nebojša i Katarina) i glumaca (Janketić, Filipović) ali i posebne pojave umetnika kakav je Rambo Amadeus dolazeći iz sasvim nepripremljenog sveta javnosti u ovakvu Operu, otvara novu stranicu u izrazu usamljene grupe ljudi koja pokušava da svoj duh učini javno prepoznatljivim u vremenu koje dolazi. Za tu privilegiju dugujemo veliku zahvalnost onima koji su nam to omogućili. A njihov gest je, kao i naš, na sceni plod samo individualne želje i spremnosti da se prepozna duh i dah Nove umetnosti.

Pripovijedači u operi su Miša Janketić i Milovan Filipović, prorok je Rambo Amadeus,  Padma je Aneta Ilić, sopran, Čandra je Vasa Stajkić, bariton, Bati Nebojša Babić, bariton, a boginja Kali Katarina Jovanović, sopran; drugi prorok je Frank van der Brink, solo klarinet (Holandija). U Žebeljan orkestru su: Aleksandar Ružičić, flauta/pikolo/alt-flauta/okarina; Borislav Čičovački, oboa/oboa-sopile/engleski rog/okarina; Frank van der Brink, klarinet/pikolo klarinet; Ivan Jotić, fagot/kontrafagot; Milan Roksandić, horna/okarina; Natalija Mladenović, klavir; Ivan Marjanović, udaraljke; Mirjana Nešković, violina/okarina; Jelena Dimitrijević, violina/okarina; Nataša Petrović, viola; Dejan Božić, violončelo; Boban Stošić, kontrabas.

 

Četvrtak, 14. jul, 2016.

U četvrtak, 14. jula, nastavlja se dramski program festivala izvođenjem prošlogodišnje koprodukcije „Grada teatra“, Šekspirovog „Julija Cezara“ u režiji Kokana Mladenovića. Predstava će biti izvedena na sceni u Vještici, sa početkom u 21h. JU „Grad teatar“ predstavu radi u koprodukciji sa Centrom za kulturu iz Svilajnca i Narodnim pozorištem Sombor.

„Julija Cezara“, istorijsku dramu napisanu najvjerovatnije 1599. godine, već smo imali priliku da gledamo na „Gradu teatru“ 1987. godine tokom Šekspir festa, koji je bio i uvid u festivalsku priču, koja traje evo 29 godina. Tokom svake od ovih godina „Grad teatar“ je imao na svom repertoaru i djela jednog od najvećih svjetskih dramskih pisaca, što u gostujućem dijelu programa, što u produkcijskoj djelatnosti. Nakon velikih festivalskih koprodukcija, Magbeta, Troila i Kreside, Sna ljetnje noći, Bure, Hamleta, Otela, ostalih djela inspirisanih Šekspirom, mnogobrojnih gostovanja, i ove godine smo prepoznali značaj bavljenja dramskim nasljeđem jednog od najvećih svjetskih dramskih pisaca. Uz to, podsjetićemo se da se ove godine obilježava i 400-godišnjica od Šekspirove smrti, čime se i „Grad teatar“ pridružuje programima svih svjetskih pozorišta.

O svom čitanju ovog komada reditelj Mladenović kaže: „Tragedija ’Julije Cezar’ jedan je od najznačajnijih komada u istoriji dramske literature, a njen osnovni motiv – revolucija i politički prevrat, koji se, na kraju, kompromituju u sopstvenoj nemoći, obesmišljavajući tako fenomen istinske demokratije, nisu, na žalost, izgubili na svojoj aktuelnosti od vremena nastanka ovog komada, pa do danas. Pišući o ubistvu Julija Cezara u rimskom senatu, 44. godine p.n.e, Šekspir, u stvari, ispisuje tužnu priču o krahu plemenitih revolucionarnih htenja, koja se, u sudaru sa ličnim interesima, vlastoljubivošću i pohlepom samih revolucionara, pretvaraju u svoju nakaradnu suprotnost. Junaci antičkog Rima, postaju, petnaest vekova kasnije, Šekspirovi savremenici, uronjeni u spletke i zavere elizabetanskog dvora, ali i savremenici našeg istorijskog trenutka u kome je moguće poslednje decenije naše aktuelne istorije posmatrati kroz prizmu likova i odnosa ’Julija Cezara’. Hoćemo li i nakon ove predstave verovati u revoluciju, ili ćemo shvatiti da je reč tek o pukoj zameni društvenih elita? Hoće li nam postati jasno da jedni te isti ljudi, bili oni u izobilnoj poziciji vlasti, ili u lagodnoj poziciji opozicije, upravljaju našim životima poslednjih dvadesetak godina, smenjujući se na lestvici vlasti, i idući gore-dole, kao na kakvom palanačkom karuselu. Hoće li nam iznova prodati velike reči, držati zapaljive govore i nahuškati nas na još jednu pobunu na čijem će kraju „borba za opšte dobro“ prerasti u njihovu ličnu korist? Možemo li da prestanemo da verujemo u demokratiju ako nam se ona ruga u lice? Možemo li da trpimo autokratsku vlast samo zato što znamo da će jednog uzurpatora zameniti drugi? Možemo li da pristanemo na društva u kojima živimo, ako znamo da su zasnovana na laži? Možemo li da se borimo protiv laži, ako više ni sami ne znamo šta je istina?“

Kokan Mladenović je rođen u Nišu 1970. Završio Srednju glumačku školu u Nišu u klasi Mime Vuković-Kurić. Diplomirao na Katedri za pozorišnu i radio režiju Fakulteta dramskih umetnosti u Beogradu 1993. u klasi Miroslava Belovića i Nikole Jevtića. Izbor režija: Šekspir, Bunjuel, Miler, Hamlet; Harms, Slučajevi; Tirso de Molina Seviljski zavodnik  i kameni gost, Bomarše Figarova ženidba, Aleksandar Popović Razvojni put Bore Šnajdera, Mrešćenje šarana, Aristofan, Maričić, Mladenović Lizistrata, Mir, Velimir Lukić Afera nedužne Anabele, Vida Ognjenović Kako zasmejati gospodara, Je l ibilo kneževe večere, Agota Krištof Velika sveska, Dušan Kovačević Maratonci trče počasni krug, Balkanski špijun, Sabirni centar, Slobodan Selenić Ruženje naroda u dva dela, Henrik Ibzen Per Gint, Šekspir Bogojavljenska noć, San letnje noći, Ukroćena goropad, Ljubomir Simović Putujuće pozorište Šopalović, Goran Petrović, Kokan Mladenović Opsada crkve Svetog Spasa, Goran Stefanovski Bahanalije, Mihail Bulgakov, K. Mladenović Majstor i Maragarita, Mirjana Novaković, K. Mladenović Strah i njegov sluga, Goran Petrović: Skela, Dž. J. Tolkin, K. Mladenović Hobit, Dž. M. Bari, M. Stojanović: Petar Pan, Enda Volš Disko pigs, Fosi, Eb, Kender: Čikago, Slobodan Vujanović Poslednja smrt Frenkija Suzice, Milivoje Mladenović Baš Čelik, Maja Pelević Ja ili neko drugi, Maja Pelević Skočidjevojka, Marin Držić Dundo Maroje, Mladenović, K. Zbogom SFRJ, Rado/Ragni Kosa, Sremac Zona Zamfirova, Bomarše,K. Mladenović, Djarmati, Opera ultima, Eshil, Okovani Prometej, Aleksandar Dima, Tri musketara, Servantes, Don Kihot, Nušić, DR, Lars fon Trir, Dogvil, K.Mladenović/K.Goli, Prosjačka opera, na temu Džona Geja… Sa uspjehom je režirao u pozorištima Srbije, Slovenije, Mađarske, Hrvatske, Rumunije, Bosne i Hercegovine i Crne Gore. Na „Gradu teatru“ već je radio jednu režiju, predstavu „Skočiđevojka“ po motivima Ljubišine priče a po tekstu Maje Pelević, a publika je bila u prilici da prati i ciklus njegovih predstava. Bio je umjetnički direktor pozorišta ”Dadov”, stalni reditelj i ujmetnički direktor Narodnog pozorišta u Somboru, direktor drame Narodnog pozorišta u Beogradu i upravnik pozorišta Atelje 212 u Beogradu. Za svoj  rad, dobio je nagradu “Bojan Stupica”, kao i mnoge druge značajne nagrade, među kojima su: tri Sterijine nagrade, nagrada „Bora Mihajlović“, nagrada Ardalion festivala u Užicu, grand prix za režiju na Medjunarodnom pozorišnom festivalu u Budimpešti, četiri Zlatna ćurana na Danima komedije u Jagodini, četiri nagrade Joakim Vujić, tri nagrade na Vojvođanskim susretima pozorišta, tri nagrade na Festivalu klasike u Vršcu, dvije nagrade na Festivalu pozorišnih praizvedbi u Paraćinu,  nagrada za režiju festivala u Kotoru , zlatna plaketa „Mokranjčevih dana“ u Negotinu i zlatna plaketa „Dana Zorana Radmilovića“ u Zaječaru, kao i mnoga druga esnafska priznanja i godišnje nagrade pozorišta u kojima je režirao.

Mladenović je uradio i adaptaciju i dramaturgiju, kostimografiju je uradila Tatjana Radišić, scenografiju Marija Kalabić, a muziku Irena Popović. Ulogu Bruta u predstavi igra Sergej Trifunović, Marka Antonija i Julija Cezara Saša Torlaković, Kasija Branislav Trifunović, Oktavija i Kaska Marko Marković, a Porciju i Kalpurniju Jelena Minić.

Predstava je u prethodnoj godini nagrađena na brojnim festivalima, a za predstavu se i dalje širom regiona traži karta više.

Predstava je na repertoaru 30. festivala i 15. jula.

Prevoz za Vješticu je obezbijeđen (21 h sa polukružnog toka u Budvi).