Grad teatar 2013 - 200

 
 
 

U subotu, 6. jula, sa početkom u 22 časa, na Sv. Stefanu biće izvedena predstava „Čarobnjak“ Narodnog pozorišta iz Sombora, po tekstu Fedora Šilija, a u režiji Borisa Liješevića.

„Predstava „Čarobnjak“ Fedora Šilija u režiji Borisa Liješevića govori o životu Tomasa Mana. Radnja komada obuhvata period od 1891. godine, kada je Tomas Man bio đak i imao petnaest godina, do 1949. godine, kada je njegov sin Klaus izvršio samoubistvo. Naizgled biografska, ova drama, osim činjenica, zasnovanih na motivima Manovog književnog dela i istorijskim podacima o njegovom životu, u sebi meša biografske činjenice i fiktivne događaje, kao i likove. Ova predstava nije koncipirana kao biografija Tomasa Mana već kao pozorišna igra. U njoj je gledalac, od samog početka, aktivni učesnik.“

Fedor Šili je rad na ovom komadu objasnio sledećim: „Valjda je prvi korak u stvaranju ovog komada bilo čitanje Tonio Kregera. Mislim da nikad nisam pročitao nešto što me je toliko pogodilo, što mi je toliko značilo, kao kad sam pročitao tu, valjda bismo je nazvali, novelu. I onda, neka prva ideja koju sam imao za dramu glasila je otprilike ovako: šta ako je postojao neki stvarni Hans Hanzen i neka stvarna Ingeborg Holm? I šta bi se desilo sa ljudima poput Hansa i Ingeborg da su živeli u vreme nacizma? Pa, budući da ljudi govore o Tonio Kregeru kao u osnovi autobiografskom delu, hajde da zamislimo da jeste postojao neki HansHanzen i neka Ingeborg Holm, i da dovedem do kraja unutar komada onu misao iz Tonio Kregera: “Kada bih se oženio sa tobom, Ingeborg, i imao sina kao što si ti, Hanse Hanzene.” I otud u ovom komadu značajnu ulogu igraju tri fiktivna lika, Hans Gerlingen, Marija Albreht i Hans Gerlingen mlađi.“

Reditelj Liješević je istakao: „Paradoks jednostavnosti je u tome što se do nje dolazi najteže. Jednostavnost kao cilj koji se postiže. Jednostavnost kao sredstvo, kao prostor u kojem sve postaje moguće. Jednostavnost kao početak i kraj. Kao kreativnost. Kao oblik. Oslobođenje od suvišnog i svođenje na ono najnužnije što je potrebno da bi se ispričala priča. Time se otvara prostor za asocijacije, imaginaciju i neočekivane nivoe značenja. U takvu predstavu nužno ulazi gledalac, ne samo kao aktivni učesnik bez koga pozorišni čin nije moguć, već kao sustvaralac koji zapravo u svojoj glavi gradi svijet o kome se govori sa pozornice. Već neko vrijeme nalazim inspiraciju u višeznačnosti koja nastaje kada jedan glumac bez ikakve fizičke transformacije uzima na sebe i druge uloge. Ova predstava ne imitira stvarnost i stvarne događaje, već na neki drugi način priča priču, pozivajući se na gledaočevu spremnost da ne dobije sve „na tanjiru“ već da zamišlja, shvata, dešifruje i time zapravo aktivno učestvuje u nastajanju predstave. Upravo taj gledalac je najveća snaga i moć pozorišta i molim ga da nam pomogne da izgradimo i ovu predstavu.“

Vladislav Bajac je o predstavi zapisao: „Iako naizgled to deluje nemoguće, Tomasa Mana vidimo u svim fazama života: dečačka i mladićka ljubav, Budenbrokovi 1900. i njegov odnos sa izdavačem Semjuelom Fišerom, zavist brata-pisca Hajnriha (negativna krigika Smrti u Veneciji iz pera rođenog brata!), Nobelova nagrada 1929. i gordost genija, Hitlerovo doba i egzil u Ameriku, povratak… No, ispod ove „radne“ površine zbiva se prava privatna, celoživotna drama čoveka koji je (pre)duboko svestan svoje veličine, na kraju svog puta neminovno stigao do pitanja smisla sopstvenog ponašanja. Uslovna preljuba sa lošim učinkom, nacistička ruka sina njegove neostvarene ljubavi, surovost prema sopstvenoj deci i korisnost supruge, tragedija deteta, polna nesigurnost, razoreno prijateljstvo, alkoholizam… sve su to dramske teme ovoga teksta koje iz drugog plana prelaze u prvi.“

U predstavi Tomasa Mana igra Saša Torlaković, Getea/Semjuela Fišera Svetozar Cvetković, Hajnriha Mana igra Radoje Čupić, Tatjana Šanta Torlaković igra likove Marije Albreht, Katje Man i Mihaila Mana, a Marko Marković Hansa Gerlingena, Hansa Gerlingena mlađeg i Mihaila Mana.

Na ovogodišnjem, 58. Sterijinom pozorju, Boris Liješević je dobio Sterijinu nagradu za režiju „Čarobnjaka“, Fedor Šili Sterijinu nagradu za najbolji tekst savremene drame, Saša Torlaković za ulogu Tomasa Mana, a Marko Marković nagradu za najboljeg mladog glumca iz Fonda „Dara Čalenić“.

 

U nedjelju, 07. jula, sa početkom u 22 časa u Vladinom domu na Cetinju, održaće se koncert poznatog džez-pijaniste Matije Dedića. Koncert Matija Dedić trija „Grad teatar“ organizuje u saradnji sa Muzičkom akademijom sa Cetinja u cilju promocije međugradske saradnje u oblasti kulture.

Matija Dedić je rođen u Zagrebu 1973. Matija je sa pet godina počeo da svira klasični klavir. Nakon što je 1991. godine završio srednju muzičku školu “Vatroslav Lisinski”, otišao je u Grac na Akademiju džeza na kojoj je diplomirao 1997. kod prof. Haralda Nojvirta. U Kelnu je imao i privatne časove kod Dž. Tejlora, Hala Galpera, Bila Dobinsa i Berija Harisa. S obzirom na to da je odrastao u porodici pop i tradicionalnih muzičara, vrlo rano je počeo da prati razne pravce u muzici. Ubrzo otkriva džez i shvata da mu baš on dopušta apstraktniji i osobniji pristup muzici. Pošto se 1997. vratio u Zagreb počinje češće da svira, i njegov rad se prepoznaje i u Hrvatskoj  i izvan nje. Tokom tih godina svira sa svojim bendom “Boliers Quartet”, sa kojim je bio pratnja velikanima kao što su B. Golson, K. Burel, R. Hejns, Dž. Felisijano i “All Stars Band”. U međuvremenu je takođe imao priliku i da svira u “Tamara Obrovac Quartet”. Svirao je u Italiji, Njemačkoj, Slovačkoj, Engleskj, Brazilu, Belgiji, Turskoj, Španiji, Austriji, Sloveniji, Srbiji, BJR Makedoniji, Francuskoj, Danskoj, Švedskoj, Švajcarskoj, Mađarskoj, Grčkoj, SAD sa poznatim imenima kao što su Alvin Kvin, Martin Dru, Ron Ringvud, Boško Petrović, Mark Marfi Bend, Patricija Konte, Dejvid Gazarov, Đani Baso, Majls Grifit, Onder Fokan, Dž. L. Rasinfose, Anka Pargel, Tomi Emanuel, Leni Vajt, Kendrik Skot, Džim Madison, Džef Balard, Visente Arčer, Buster Vilijams, Leri Grenadijer, N.H.O. Pedersen, Ron Meklure, Tamara Obrovac, Marek Patrman, Salvatore Majore, Antonio Sančez, Skot Koli, Džin Džekson, Bojan Z., Džon Holenbek itd.  Piše muziku za televiziju i pozorište, i ponekad svira sa poznatim pop imenima Hrvatske muzičke scene. Za album “Octopussy” je dobio nagradu od Društva hrvatskih autora, kao najbolji autori i najbolji džez novitet u poslednjih 10 godina. Jula 2002. Matija je svirao na Džez festivalu Montreaux u Francuskoj, kao jedan od 11 finalista, izabranih iz grupe od preko 400 muzičara širom svijeta. Njegov otac Arsen Dedić je dobio nagradu Premio tenco i Žak Brel, a njegova majka Gabi Novak je tokom karijere pjevala sa poznatim imenima kao što su Luis Armstrong, Geri Burton, Fil Vuds, Tuts Tilmans, Helen Meril, Džo Tarner.

Matija Dedić u Crnoj Gori nastupa sa Krunoslavom Levačićem na bubnjevima i Zvonimirom Šestakom na kontrabasu.

Trio će pored džez-standarda izvesti i neke svoje kompozicije po kojima je prepoznat kao jedan od najprespektivnijih džez trija regije.

Kao i za sve programe, i za Cetinje će biti obezbijeđen prevoz publike u 21 čas sa polaznog stajališta „Olimpije“ u Budvi.

 

 

 

Tagovi: , , , , , , ,

 
 

Kalendar

March 2019
M T W T F S S
« Feb    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031