Grad teatar – Najava programa za 17. jul 2012.

 

 

Najava programa 26. festivala “Grad teatar”
za 17. jul 2012. godine

 

U utorak, 17. jula, sa početkom u 21 čas na Trgu pjesnika nastavlja se književni program ovogodišnjeg festivala. Nastupiće jedan od najaktuelnijih predstavnika savremene srpske književnosti Dragan Velikić, koji u Budvi predstavlja svoj poslednji objavljeni roman “Bonavia”.

U prikazu romana “Bonavia” Teofil Pančić je istakao: Dragan Velikić u romanu Bonavia, kao i u neposrednom prethodniku, u “Ruskom prozoru”, demonstrira izuzetnu pripovedačku i jezičku kulturu, gotovo savršeno izbrušen stil i fascinantan osećaj za slikovit, upečatljiv detalj. Autor verno prati i “nadograđuje” svoje autorske opsesije, od “malih” opredmećenih simbola svakodnevice, preko vozova i tramvaja, i dakako gradova: Zemuna, Budimpešte i Beča. Utoliko Bonavia ne izgleda kao osobiti novitet u njegovom opusu (mada jeste, kako će se do kraja pokazati), ali svakako jeste izvanredan roman koji potvrđuje da se ovaj autor i dalje razvija unutar koordinata svog književnog sveta, da se nije (što je, je li, turobno česta pojava) začaurio u sve slabijim i slabijim varijacijama na neki jednom davno uspešno isproban obrazac.
I tu bi ovaj prikaz mogao biti zaključen, samo da nema još nečega… Otkud, dakle, baš Bonavia? Odgonetka je u poslednjem poglavlju romana; u tih dvadesetak stranica progovara sam autor, nudeći nam više nego eksplicitno (i zavodljivo) autobiografski ključ za čitanje glavnih toposa ovog romana. Priča o protagonistima Bonavie zamenjena je pričom samog pisca i njegovih roditelja (po svemu sudeći, Velikić je začet jedne noći baš u tom hotelu…), a koja se pak iskazuje kao očinska priča o (uspešnom ili uzaludnom, kako se uzme) bekstvu od trajnih posledica jednog pomalo “nesrećnog ljubavnog slučaja” i majčinskoj fanatično tvrdoj veri u Veliku Priču o Porodici, koja mora opstati svemu uprkos – naročito uprkos činjenicama. Bolno je to i katarzično razračunavanje, ali ne kao nekakva pornografija porodičnog nego kao nešto što čovek duguje sebi i bližnjima, pa se taj dug kad-tad ima i platiti, neko na mostu, neko na ćupriji.

Dragan Velikić je rođen u Beogradu 1953. godine. Diplomirao je svjetski književnost sa teorijom književnosti na beogradskom Filološkom fakultetu. Od 1994. do 1999. bio je urednik izdavačke delatnosti Radija B92. Pisao je kolumne za NIN, Vreme, Danas i Reporter. Od juna 2005. do novembra 2009. bio je ambasador Republike Srbije u Austriji. Romani: Via Pula (1988, 1989, 1990, 2008; Nagrada Miloš Crnjanski), Astragan (1991,1992,1996,2008), Hamsin 51 (1993, 1995), Severni zid (1995,1996; stipendija Fonda Borislav Pekić), Danteov trg (1997,1998), Slučaj Bremen (2001,2002), Dosije Domaševski (2003,2004) i Ruski prozor (2007, 15 izdanja, NIN-ova nagrada za roman godine, Nagrada Meša Selimović i srednjoevropska nagrada za književnost). Knjige priča: Pogrešan pokret (1983), Staklena bašta (1985) i Beograd i druge priče (2009). Knjige eseja: YU-tlandida (1993), Deponija (1994), Stanje stvari (1998), Pseća pošta (2006) i O piscima i gradovima (2010). Knjig intervjua: 39,5 (2011). Knjige Dragana Velikića prevedene su na petnaest evropskih jezika. Zastupljen je u domaćim i inostranim antologijama proze. Autor je Vremena knjige od jula 1993, a Stubova kulture od maja 1996. godine. Živi u Beogradu.

Razgovor sa autorom na Trgu vodi Ivan Radosavljević, urednik izdavačke kuće “Stubovi kutlure”.

 

U utorak, 17. jula, sa početkom u 22 časa na sceni između crkava će se održati prošlogodišnja koprodukcija “Grada teatra” i “Narodnog pozorišta iz Beograda, predstava “Kanjoš Macedonović”, po tekstu i u režiji Vide Ognjenović.

O radu na novom “Kanjošu” reditelj Vida Ognjenović je rekla: „Mi nećemo raditi nikakav rimejk ‘Kanjoša Macedonovića’ od pre dvadesetak godina, već potpuno novu predstavu. Tadašnja predstava bila je o Paštrovićima i sledila je taj neki tradicionalni, mitski nanos o Kanjošu koji je pobedio, ne toliko hrabrošću i junaštvom, koliko mudrošću. Ovoga puta, umesto tog idiličnog paštrovićkog društvenog pejzaža, htela bih da napravim jednu oštru, vrlo gorku i crnu, predstavu o tome kako je mala sredina, u suštini, užasno dvolična i opaka. To je sredina koja usled te svoje plemenske zatvorenosti, preuveličava sopstvenu važnost i značaj“ – objasnila je Ognjenovićeva.

Vida Ognjenović je rođena u Dubočkama kraj Nikšića, odrasla i školovala se u Srbiji. Osnovnu školu završila je u Vrbasu, a gimnaziju u Sremskim Karlovcima. Diplomirala je na Katedri za opštu književnost na Filološkom fakultetu u Beogradu i na odsjeku za režiju beogradske Akademije za pozorište, film i TV. Postdiplomske studije je započela u Parizu na Sorboni, a magistarski rad iz teorije i prakse režije odbranila je na univerzitetu u Minesoti, SAD, kao stipendista Fulbrajtove Fondacije (1972. godine). Od 1974. do 1979. godine radila je kao asistent na FDU u Beogradu. Za direktora Drame Narodnog pozorišta u Beogradu izabrana je 1977. godine, a po isteku četvorogodišnjeg mandata, ostala je u angažmanu kao stalni reditelj, a zatim Upravnica (1990 – 1993) kad je napustila Narodno pozorište iz političkih razloga. Kao profesor po pozivu, predavala je na univerzitetima u Los Anđelesu (UCLA), od 1981 – 1982, Čikagu (UIC, Columbia College – 1996, 1998, 2000), a u okviru predavačkih turneja obišla je u nekoliko mahova, kao gost predavač, sve veće univerzitete SAD-a (1985, 1991, 1997, 1999. godine). Redovni je profesor Akademije umetnosti u Novom Sadu (1997 – 2008). Bila je ambasadorka SR Jugoslavije u Norveškoj .(2001 – 2006. godine), a sada je ambasador Srbije u Danskoj. Njen rediteljski opus čini blizu stotinu pozorišnih, kao i veliki broj televizijskih i radio režija, od kojih je mnoge napravila po sopstvenim tekstovima. Napisala je 12 drama, koje su doživjele više postavki i brojna izvođenja, a objavljene su u različitim izdanjima. Kao reditelj je gostovala u mnogim pozorištima širom ranije Jugoslavije (Crna Gora, Slovenija, Hrvatska), a radila je predstave i izvan naše zemlje (USA, Velika Britanija). Režirala je raznorodan repertoar, kako domaću i stranu klasiku, tako i modernu savremenu dramu i mnoge praizvedbe. Dobitnica je svih značajnijih domaćih nagrada za dramu i režiju. To su između ostalih: Oktobarsku nagradu grada Beograda za pozorišnu umjetnost (1984), Zlatni lovorov vijenac za režiju (Sarajevo 1985.), Vukovu nagradu za umjetnost (1992), Sterijinu nagradu za najbolju dramnatizaciju (1984.), Sterijinu nagradu za najbolju dramu ( 1991), Nagradu Joakim Vujić za pozorišnu umjetnost (2001.), Sterijinu nagradu za najbolju dramu ( 2002.), Sterijinu nagradu za najbolju režiju (2002.), Nagrada Budva Grad Teatra za pozorišnu umjetnost (2007.). Objavljuje prozu i esejistiku. Zbirke pripovedaka: Otrovno mleko maslačka (Prosveta, Beograd, 1994), Stari sat (Prosveta, Beograd, 1996), Najlepše pripovetke Vide Ognjenović (Prosveta, Beograd, 2001), Prava adresa (DOO: Dnevnik, Novi Sad, 2007). Romani: Kuća mrtvih mirisa (Prosveta, Beograd, 1995), Preljubnici (Stubovi kulture, 2007), Posmatrač ptica (Arhipelag, 2008). Putopisna proza: Putovanje u putopis (Zrenjaninska biblioteka, 2005). Zbirka eseja: Nasuprot proročanstvu (Arhiprlag, 2007). Zbirka intervjua: Nema više naivnih pitanja (Dnevnik, 2008). Knjige drama: Kanjoš Macedonović (Oktoih, 1989, 94, 2004), Melanholične drame (SKZ, 1991), Setne komedije (SKZ, 1993), Devojka modre kose (Ars dramatica, Beograd, 1994), Mileva Ajnštajn (Stubovi Kulture, 1988, 2002), Jegorov put (Oktoih, 2001), Sabrane drame u tri knjige: Drame I, II, III (Stubovi kulture, 2000, 2001, 2002), Don Krsto (Oktoih, 2007). Dobitnica je mnogih značajnih nagrada za književni rad, između ostalih: Nagrada Prosvete za knjigu godine (1994.), Andrićeva nagradu za pripovjetku (1995.), Nagradu Branko Ćopić za prozu (1996.), Nagradu Laza Kostić za roman (1996.), Nagradu Karolj Sirmai za pripovjetke (1996.), Nagradu Ramonda Serbica za prozu (1998.), Nagradu Stefan Mitrov Ljubiša za književno djelo (1999), Nagradu Todor Manojlović, za moderni izraz u književnosti (2004.), Nagrada Milica Stojadinović – Srpkinja (2007.), Nagradu Narodne biblioteke za knjigu godine (2007.), Proza i drame su joj prevođene na engleski, mađarski, italijanski, grčki, bugarski, češki, makedonski, i njemački jezik. Objavljuje prevode sa engleskog i njemačkog jezika. Živi i radi u Beogradu.

U novoj igraju: IGOR ĐORĐEVIĆ, MARKO BAĆEVIĆ, PREDRAG EJDUS,  BRANISLAV LEČIĆ, ALESKANDAR ĐURICA, BRANKO VIDAKOVIĆ, PAVLE JERINIĆ,  BRANKO JERINIĆ, ZORAN ĆOSIĆ, RADOVAN MILJANIĆ, NEBOJŠA KUNDAČINA,  MIŠO OBRADOVIĆ, SINIŠA UBOVIĆ, HADŽI NENAD MARIČIĆ, TANASIJE UZUNOVIĆ,  ANDREJA MARIČIĆ, MILO LEKIĆ, ZORANA BEČIĆ, STELA ĆETKOVIĆ, BOJANA STEFANOVIĆ,  JELENA VESKOVIĆ, BILJANA ĐUROVIĆ, MARTA ĆERANIĆ, STEVAN PIALE.

Reditelj Vida Ognjenović je i autorka teksta, scenografiju je radio Miodrag Tabački, kostimografiju Ljiljana Dragović, kompozitor je Zoran Erić, dramaturg Božo Koprivica, a scenski pokret je uradio Saša Krga.

 

Pres služba Grad teatra