Grad teatar – Najava za 29. jun 2012.

 

 

Najava programa 26. festivala “Grad teatar”
za 29. jun 2012. godine

 

U petak, 29. juna, sa početkom u 21 čas nastavlja se program ovogodišnjeg Trga pjesnika. U saradnji sa Genrealnim konzulatom Republike Srbije iz Herceg Novog organizovano je predstavljanje mladog pisca Borivoja Adaševića, koji po prvi put nastupa u Budvi.

Borivoje Adašević, pripovjedač i romansijer, rođen je 1974. u Užicu. Živi u Požegi. Objavio je knjige priča: Ekvilibrista (2000), Iz trećeg kraljevstva (2006) i romane: Čovek iz kuće na bregu (2009), Krf (2011). Za projekat romana Krf dodjeljena mu je stipendija Fonda Borislav Pekić, 2007. god. Priče su mu prevođene na engleski, francuski, mađarski i albanski jezik. Zastupljen je u sledećim zbornicima, izborima i antologijama:
Pseći vek (2000; priredio Saša Ilić), Priča za kraj veka (2000; priredio Srđan V. Tešin), Poslastičarske priče (2008; priredili David Albahari i Vladan Mijatović Živojnov), Love and Life; Serbian Short Stories (2010;  izabrao David Albahari), Leksikon božjih ljudi (2010; priredili Slavoljub Marković i Vasa Pavković), Nga Beogradi, me dashuri (2011; izabrali i priredili Miloš Živanović,  Saša Ilić, Tomislav Marković i Saša Ćirić), 21 za 21: antologija srpske priče s početka novog veka (2011; priredio Vasa Pavković) i Starost (2012; priredili David Albahari i Srđan V. Tešin). Autor je Stubova kulture od decembra 2008. godine.

Milica Mirković je o romanu zapisala: “Krf preispituje uvek aktuelne teme, posebno provokativne u ključaloj atmosferi političkih strasti na našim prostorima. Patriotizam poprima u romanu nekoliko različitih obličja, obuhvatajući skalu od naivnog ponosa na domovinu i na rod mlade Nune, preko uspomena na herojske istorijske vrhunce, do izopačenog licemerja i prostačkog banalizovanja tog osećanja, i gorkog patriotizma razočaranog idealiste i iskrenog rodoljuba oličenog u pripovedaču. S tim u vezi jesu i motivi ponosa, odnosno stida prema sopstvenom narodu, poreklu i istoriji kao suprotni polovi procesa devalvacije vrednosnog sistema i morala nacije od junačkog Velikog rata do sramnog bratoubilačkog s kraja prošlog. Dotiče se autor i naših balkanskih naravi, prijateljstva među narodima, gostoljubivosti i dokoličarenja, neobjašnjive naklonosti domaćina, ali i primitivizma u koji smo se kolektivno počeli survavati retrogradno se vraćajući u divljaštvo (ratni užasi, proždrljivost, pohlepa, kriminal, droga) nakon etičke kulminacije u podvižničkom stradanju u Prvom svetskom ratu.”

Sa autorom razgovor vodi Mladen Vesković, književni kritičar iz Beograda.

Sa početkom u 22 časa na sceni između crkava će se održati poslednje izvođenje na 26. festivalu “Grad teatar” druge velike premijere, Goldonijevih “Ribarskih svađa” u režiji Ane Vukotić. 

Goldoni je prvi komad napisao je još kao jedanaestodišnjak. Po očevoj želji upisuje prava u Peruđi, na dominikanskom učilištu u Riminiju, odakle bježi sa družinom putujućih glumaca. Ipak je diplomirao na Sveučilištu u Padovi 1731., pa se tek potom posvetio drami i pozorištu. Komediograf Goldoni, aktivno je radio na reformi italijanskog pozorišta. Posle afirmacije svojih ideja, ali i zbog žestoke reakcije protivnika napušta Veneciju i odlazi u Pariz. Svojom reformom reagovao je na površnost “komedije del arte” i stvorio komediju karaktera i običaja, u kojoj su protagonisti  ljudi njegovog vremena. U više od stotinu komedija prikazao je gotovo sve društvene slojeve Venecije pokazujući posebne simpatije prema srednjem građanskom staležu i puku. Njegovi likovi – trgovci, domaćice, krčmarice i ribari, govore živim i sočnim venecijanskim dijalektom. Među najbolja njegova dela ubrajaju se: “Kafana”, “Krčmarica Mirandolina”, “Mali trg”, “Lepeza” i “Ribarske svađe”. Goldonijevo djelo je svojim reformskim “kursom” i umjetničkim kvalitetima, prešlo granice Italije i postalo baština svjetskog pozorišta.

Asistentkinja dramaturgije, Stela Mišković, o predstavi je zapisala: Goldinijeve “Ribarske Svađe“ izvorno „Le Baruffe chiozzote“ (praizvedba 1762. godine u Veneciji) je relativno kasno prepoznato Goldonijevo djelo. Razlog ovog „propusta“ leži u površnoj interpretaciji ove komedije. Sve do srednjih godina prošlog vijeka, Goldoni je doživljavan kao vješt ali nedovoljno provokativan i maniristički tvorac komičnih karaktera i situacija. Bez obzira na činjenicu da se upravo on zalagao za prevazilaženje površnosti komedije del arte, Goldoniju je zamjerana u prvom redu brojnost likova, prvenstveno zbog izostanka glavnog lika (barem u onom klasičnom, tradicionalnom smislu). Takođe način na koji su njegovi likovi predstavljeni, tj. njegov odnos prema njima, pun razumijevanja za njihove slabosti, mane, patnje, greške – tumačio se kao Goldonijeva lična slabost i njegov nedostatak dramske kritičnosti. Tek mnogo kasnije,  počelo je prepoznavanje onoga što Goldonijeva djela čini značajnim i u svoje vrijeme ali i danas i ovdje. Vješto slikanje likova, koji su poput nas „živi“, nizanje dramskih i komičnih situacija naizmjenično i na kraju sam jezik, odnosno dijalekat Venecije (ćozotski dijalekat), koji je jednako šaren, vrcav, zanimljiv i živopisan kao i njegovi karakteri, su ono što daje Goldoniju posebnost i što ga razlikuje od svih ostalih komediografa tog vremena.

Rediteljka Ana Vukotić rođena je 1977. godine u Podgorici. Diplomirala je pozorišnu režiju na Fakultetu dramskih umjetnosti na Cetinju (2004.) u klasi Profesora Egona Savina i Radmile Vojvodić. U produkciji Crnogorskog narodnog pozorišta režirala je: „The Beauty Queen“, Martina Makdone (2004.) i „Smrtni grijesi“ Feliksa Miterera (2006.) „Don Žuan“, Ž.B.P. Molijer (2010.) u koprodukciji sa Međunarodnim festivalom Kotor Art. U produkciji Kraljevskog pozorišta Zetski Dom režirala je komad „Četvrta sestra“ Januša Glovackog (2012). Sarađivala je sa mnogim značajnim rediteljima. Reditelj je i autor brojnih projekata vezanih za scenske umjetnosti. Predstava „The Beauty Queen“ dobila je nagradu „Don Kihot“ za najbolju predstavu u cjelini na Međunarodnom festivalu „Slavija Fest 2005“ u Beogradu. Dobitnica je nagrade Crnogorskog narodnog pozorišta za najbolju režiju, za predstavu „Smrtni grijesi“ u sezoni 2006 – 2007. Predstava „Smrtni Grijesi“ proglašena je najboljom na Prvom festivalu crnogorskog teatra (2007.). Na istom festivalu, predstava je dobila još tri nagrade – za najbolju žensku ulogu, za najbolju mušku ulogu i za ukupan vizuelni identitet.  Predstava „Don Žuan“, nagrađena je na Jugoslovenskom pozorišnom festivalu Užice 2010. trima nagradama Ardalion, najbolja režija Ana Vukotić, najbolja muška uloga Dragan Mićanović i najbolja kostimografija Leo Kulaš. Radi kao saradnik prof. Veljku Radoviću na predmetu Moderna drama na Univerzitetu Donja Gorica u Podgorici.                                                                                              

Dramaturg je Ljubomir Đurković, scenograf Aleksandar Vukotić, kostim  Leo Kulaš, muziku je uradio  Ljupče Konstantinov, koreograf  je Sonja Vukićević. U predstavi igraju: Momčilo Pićurić – Patrun Toni, vlasnik ribarske lađe, Ratka Mugoša – Šjora Paskva, njegova žena, Ana Vučković – Lućeta, djevojka, sestra Tonijeva, Momčilo Otašević – Đani, mladi ribar, Simo Trebješanin – Bepo, mladić, brat Tonijev, Dragan Mićanović – Šjor Fortunato, ribar, Varja Đukić – šjora Libera, žena  Fortunatova, Nada Vukčević – Orseta, djevojka, sestra Libere, Bojana Malinovska – Keka, druga sestra  Libere, Zoran Vujović – Patrun Vicko, ribar Mišo ObradovićTofolo (Kristoforo), obalski radnik, Dragan Jovanović – Isidor, isljednik za kriminal, Stevan Radusinović – poslužitelj u Tužilaštvu, Miloš Pejović – Kanokja, mladić koji prodaje fritule. 

“Grad teatar” ovu koprodukciju radi sa Crnogorskim narodnim pozorištem, a predstava je od 01. novembra je na repertoaru Crnogorskog narodnog pozorišta.

Pres služba Grad teatra