“Camerata Academica” i “Otelo”

 

JU “Grad teatar”
Budva, 19. 08. 2011. godine

 

 

Najava programa za subotu, 20. avgust i nedjelju 21. avgust 25, jubilarnog festivala “Grad teatar”

 


U subotu 20. avgsuta sa početkom u 22 časa
na sceni između crkava će se održati završni program ovogodišnjem muzičkog dijela programa 25. jubilarnog festivala “Grad teatar”. “Camerata Academica”, orkestar koji čine najbolji studenti akademija regiona, iz Beograda, Novog Sada, Sarajeva, Banjaluke, Tirane i Cetinja, izvodiće djela Baha, Hendla, Barbera, šostakoviča, Tamindžića, Pjacole i Ardela.

Orkestorm diriguje mladi ali već proslavljeni jermenski dirigent Sergej Smbatijan. Njegov profesionalni anganžman je obilježila i trasirala saradnja sa umjetnicima poput Rikarda Mutija, Zahara Brona, Ruđera Ričija kao i sa velikim dirigentom Valerijem Georgijevim, čije riječi o radu Smbatijana poručuju da je riječ o moćnom, talentovanom umjetniku najviših dometa. Radio je i sa orkestrima poput Simfonijskog orkestra Rusije, Engleskog kamernog orkestra, Izraelske Filharmonije, Državnog orkestra Jermenije i raznih drugih. Njegov rad karakterišu i brojni humanitarni projekti u Jermeniji i svijetu; izvođenja za djecu bez roditelja i obezbjeđivanje pomoći mladim kolegama – umjetnicima.

Solisti ovog koncerta će biti i poznati crnogorski violinisti Miran Begić i Marko Simović.

 

U nedjelju, 21. avgsuta sa početkom u 22 časa programom “25+” ovogodišnji festival će biti zatvoren izvođenjem koprodukcije sa Zetskim domom i MESS-om Sarajevo iz 2009. godine, predstavom “Otelo”, nastaloj po istoimenoj Šekspirovoj drami, a u režiji Veljka Mićunovića.

O svom viđenju ovoga komada, reditelj Veljko Mićunović kaže:

“Svako uopštavanje redukuje smisao, pa ću rizikovati i kazati da u fokusu naše predstave nije ljubomora kao tema, već u Otelu čitamo političku dramu. Naravno nikako ne bismo da narušimo mit o pravoj i fatalnoj ljubavi tako potreban ovom svijetu koji je prezrire intimu, i ruga se svakoj velikoj emociji.

Riječ je o jednom fenomenu našeg vremena, o gruboj političkoj osjećajnosti savremenog svijeta, kao i prostora i vremena u kome živimo, konkretno. O ogoljenoj borbi za vlast, gladi za političkom moći, pa ako hoćete, i ogoljenoj slici poitike kao iznad svega unosne profesije. Svijet u kome živimo je Jagov dom. Preko Jaga ga identifikujemo kao intriganski, beskrupulozan, samoživ, protivrječan I istovremeno zavodljiv u toj protivrječnosti, prepun paradoksa… Svakako, Šekspir je naš savremenik.”

Veljko Mićunović je rođen 1986. u Baru. Diplomirao je pozorišnu režiju na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti u klasi prof. Egona Savina. Radio kao asistent režije Jiržija Mencla i Paola Mađelija na predstavama Vesele žene vindzorske (NP Beograd) i Italijanska noć (JDP). 2006. godine debituje sa svojom predstavom ‘Ne šetaj se gola’ (Slavija). 2007. godine u Jugoslovenskom dramskom pozorištu postavlja komad Januša Glovackog ‘U lovu na bubašvabe’. sa kojom gostuje na nekoliko pozorišnih festivala kod nas i u inostranstvu.

Dramaturg Hubač o posebnosti ove adaptacije ističe:

„Ovo “umiveno” izdanje je bilo osnov za danas opšteprihvaćen tekst “Otela”, u kojem je korišćeno svega desetak stihova iz Kvarta, a ta verzija je poslužila Živojinu Simiću i Simi Panduroviću kao osnov za, u nas naigraniji i najpoznatiji, prevod “Otela” na srpskohrvatski jezik. Na osnovu nama dostupnih tekstova, zaključili smo da je Saša Petrović, prilikom rada na svom prevodu, imao na raspolaganju oba originala (i Folio i Kvart) te da je prevod uradio inspirisan “sočnim” jezikom “pozorišne” verzije, a u želji da komad osavremeni u jeziku – što nam se u procesu adaptacije učinilo vrlo korisnim glede naše želje da dramaturšku adaptaciju usmerimo u pravcu osavremenjivanja “Otela” ne spoljnjim sredstvima već iz suštine Šekspirove priče. Posebno s tom namerom u vezi, u više navrata nas je Petrovićev zavodljiv prevod dovodio u dilemu ne mestima gde je “bežao” iz poetičnog u jezik novobeogradskog “asfalta”. Tada smo posezali za prevodom Simića i Pandurovića, ali i na onim mestima gde je taj prevod svojom poetičnošću na originalan način dosezao original, sve u želji da jedinstven lirski naboj, tu osobenu vrlinu velikog pisca, zadržimo i potcrtamo. To nam se činilo vrlo važnim imajući u vidu činjenicu da smo radeći adaptaciju, poštujući dinamiku današnjice, u više navrata duge solilokvije “razbijali” na nekoliko sagovornika, čime je, neminovno, čarolija poetičnog gubila na snazi. Upravo smo zbog toga svu energiju i veštinu tako usmerili kako bi se i za ovako adaptiranog “Otela” moglo reći da je, kako to Simić i Pandurović naglašavaju, “po snazi pesničkog izraza, po nežnoj liričnosti i dubini patosa, najpoetičnija Šekspirova tragedija.”

Tekst je rađen po prevodu Aleksandra Saše Petrovića, dramaturg je Željko Hubač, režiju je uradio Veljko Mićunović, scenografiju i izbor muzike takođe, asistent scenografa je Željko Piškorić, a kostimograf Jasna Badnjarević.

U predstavi igraju: Branimir Popović (Otelo), Ana Vučković (Dezdemeona), Branislav Lečić (Jago), Petar Burić (Kasio), Dejan Ivanić (Montano), Vlado Kerošević (Dužd),  Slobodan Marunović (Barbancio), Mirsad Tuka (Lodoviko), Julija Milačić (Bjanka), Mišo Obradović (Rodrigo), Aleksandar Gavranić i Slaviša Grubiša (vojnici).