Đedova pričanja i unukove priče

 

Budva,
Moderna galerija, 06. maj 2011.

 

Miroslav Luketić i Luka Luketić
“Đedova pričanja i unukove priče”

 

 

U organizaciji JU “Muzeji, galerija i biblioteka”  i “AMC Communications” Budva u petak, 6. maja u Modernoj galeriji biće promovisna knjiga “Đedova pričanja i unukove priče“ autora dr Miroslava Luketića i Luke Luketića. O knjizi će govoriti dr Dragan Koprivica, književnik Dragan Radulović, zamjenik direktora Grada teatra Milena Lubarda Marojević, zatim Velibor Zolak iz „AMC Communications” i autor dr Miroslav Luketić. “Đedova pričanja i unukove priče” je druga knjiga iz edicije “Iz porodičnog albuma” a promocija je zakazana za 20 sati.

U predgovoru autor je zapisao: “Ja, Lukin đed – Miroslav Luketić, napunio sam osamdeset tri godine. Živim u Budvi, tu sam i rođen. Moji unuci – Luka i Petar vole kada im ja pričam doživljaje iz mog djetinjstva i dječaštva, i to me podstaklo da neka pričanja zapišem. Rekao bih das u ta pričanja uticala na mog unuka, da su pobudila njegovu maštu i podstakla ga da na engleskom jeziku napiše svoje priče i donese ih iz Beograda u Budvu. Lukine priče su mi se dopale, i mi smo rukovanjem i stiskom ruku poptvrdili dogovor da zajedno objavimo moja pričanja i njegove priče.”

Knjiga sadrži dvadeset dva “Mirova pričanja” i šest “Lukinih priča” od čega pet na engleskom jeziku.

Miroslav Luketić je rodjen u Budvi 1927. godine, gdje je završio četvororazrednu osnovnu školu, i građansku školu trgovačkog smjera.U Drugom svjetskom ratu obavljao je kurirske poslove, prikupljao sanitetski i drugi materijal za NOB. 1944. postaje borac Kotorsko-primorskog odreda, a krajem godine je upućen na školovanje u Beograd i postaje pitomac prve generacije Vojne akademije. Godine 1945, na osnovu odluke Jugoslovenske vlade, odlazi na školovanje u SSSR, a 1948. s odličnim uspjehom završava Odesko artiljerijsko vojno učilište. Godine 1957, poslije normalizacije odnosa SSSR-a i Jugoslavije, zajedno sa suprugom i sinom vraća se u zemlju. Upisuje se na Filozofski fakultet u Beogradu, i poslije tri godine stiče zvanje diplomirani istoričar. Poslije kraćeg rada u Cetinjskoj gimnaziji, zapošljava se u Centralnu narodnu biblioteku  “Đurđe Crnojević” na Cetinju. Na raznim poslovima i projektima u Biblioteci Luketić radi punih 12 godine,  a njegov radi biva vrednovan nizom priznanja: republička komisija za dodjelu naučnih zvanja dodijelila mu je zvanje viši naučni saradnik; prvi je bibliotekar u Crnoj Gori kome je dodijeljeno zvanje viši bibliotekar, a potom i bibliotekar savjetnik. A nakon dvogodišnjeg istraživanja i obrade teme “Čehoslovačka u crnogorskoj štampi”, te položenih ispita, Luketić je na Karlovom univerzitetu promovisan u doktora filozofije 1971. godine. Na poziv predsjednika i sekretara Opštine Budva, 1972. godine vraća se u Budvu i na osnovu konkursa biva izabran za direktora Centra za kulturno-umjetničku djelatnost. Poslije četiri uspješne godine provedene na čelu ove institucije, Luketiću je 1976. godine povjeren posao osnivanja Opštinskog arhiva. Na čelu ove Ustanove Luketić ostaje sve do 1993. godine, kada je imenovan za naučnog saradnika za kulturno-prosvjetnu djelatnost u Državnom arhivu Crne Gore na Cetinju. 1994. godine, stekavši uslove za penzionisanje, na svoj zahtjev Luketić odlazi u penziju. Dr Miroslav Luketić govori ruski, a služi se italijanskim, češkim i engleskim jezikom.

No, na svu sreću, kraj Luketićevog radnog angažovanja nije značio prestanak bavljenja i naučno-istraživačkim radom i publicistikom. Među mnogobrojnim objavljenim monografskim publikacijama, posebnim otiscima, bibliografijama, prilozima u listovima , časopisima i zbornicima, izdvojili bismo monografije „Budva, Sveti Stefan, Petrovac“,  „Turizam u Budvi : 1918 – 1941“, „ Česi u muzičkom životu Crne Gore“, „Češka i Crna Gora“,zatim  „ Dr Miroslav Luketić – bio-bibliografija“…