Premijera novog Boškovićevog filma “DOCLEA – GRAD TISINE“

U cetvrtak 09. jula 2026. godine sa pocetkom u 21.30, na lokalitetu Duklje, centralnom forumu, u okviru proslave  Dana drzavnosti, bice odrzana premijera novog igrano dokumentarnog filma “Doclea – grad tisine“crnogorskog kompozitora i autora mnogih dokumentarnih filmova Miodraga Bola Boskovica. Premijera se odrzava u organizaciji Sekretarijata za kulturu glavnog grada.

“Doclea – grad tisine“ je prvi igrano dokumentarni film realizovan u Crnoj Gori  u potpunosti posvecen  ovom izuzetno, za crnogorsku istoriju vaznom lokalitetu, koji je kroz razna vremenska razdoblja mijenjao svoje ime u Diolkia, Doklea, odnosno Duklja. Film je nakon deset godina raznih oblika priprema (izrade sinopsisa,scenarija,dnevnika snimanja , obilazakaka terena), kontinuiranog  rada ( snimanaja samog lokaliteta, snimanja igrnih sekvenci, off line montaze, montaze, komponovanja autenticne muzike, citanja off-a, montaze ), konacno finalizovan             ( odradjena kompletna AV postprodukcija ) sto se u konacnom  ogleda u  jedinstvu teksta sa nepobitnim istoriskim cinjenicama, originalne muzike i autenticnih kadrova ovog lokaliteta.

 Lik Dioklie, misticnog zenskog lika ( kojeg u filmu glumi Marija Boskovic ) kontinuirano nas vodi kroz citav film, preko kojeg saznajemo mnoge istorijske cinjenice i fakte u mnogo cemu po prvi put na ovakav nacin prezentovane siroj javnosti.

Ime Dioklia se vezuje se za nastanak grada koji je bio sagradjen prije nego su Rimljani sagradili Dokleu. Oni su razrusili Diokliju i izgradili svoj grad . Ovu pricu prica njeno sjecanje koje seze daleko prije rimskog … Boskovicev film “Doclea – grad tisine“ su price i  slike iz  odabranih  trenutaka toga  vremena. Lik Dioklije je  sniman na preko dvadeset lokacija sadasnje oblasti na kojoj se proteze Duklja. Ti segmenti filma su obradjeni u posebnom ‚‚old movie‚‚ efektu, sa odredjenom dozom animacije. Kroz film se takodje prepoznaje i cinjenica da kultura sjećanja, s jedne, a  posredno priča o našoj nebrizi za očuvanje spomenika kulture sa druge strane,  duboko podsjeća na identitetske korijene ljudi sa ovih prostora.

U kritici najnovijeg Boskovicevog ostvarenja, reditelj Branko Baletic istice:… “Na sebi svojstven i krajnje originalni način, crnogorski kompozitor i autor velikog broja igrano dokumentarnih filmova inspirisanih istorijom i prirodnim ljeotama Crne Gore, Miodrag Bole Bošković u svom novom filmskom ostvarenju „ DOCLEA – Grad tišine „analizira nepobitne istorijske činjenice vezane za pojam Dioclie, Doclee i Duklje, kako grada tako i države. Izbor iskusnih saradnika na scenariju, istoričara i pisaca, koji su se u okviru svojih profesija dokazali baveći se istom temom, Bošković po ko zna koji put, znalački skreće pažnju na ono što bi mogli definisati kao razotkrivanje senki dalekih predaka .

Kultura sećanja, s jedne a , posredn priča o našoj nebrizi za očuvanje spomenika kulture sa druge strane, duboko podseća na identitetske korene ljudi sa ovih prostora.

Ono što razlikuje originalnost Boškovićevog pristupa od suvoparnog dokumentovanog kazivanja o gradu ili državi Duklji jeste upravo taj poseban i prijemčivi pristup dokazanim istorijskim faktima prošlosti. Film obiluje kako prelepim panoramskim kadrovima Duklje , tako i scenama odredjenih pojedinosti, detalja, ovog vrlo značajnog kulturno istorijskog spomenika Crne Gore. U tom smislu Bošković kao autor krajnje originalne i autentične muzike upravo inspirisane crnogorskom istorijom iz vremena Duklje, Prevalisa i Zete, vešto pocrtava istorijske momentene ne podležući niti u jednoj sekundi romantizmu ili mitomaniji. Još jedna od vrednosti Boškovićevog  filma „ DOCLEA – Grad tišine „ je i ta što  autor vraća na istorijsku scenu vrlo važna, odavno zaboravljena a istorijski dokazana imena onih koji su upravo tu istoriju i stvarali…“

U samom filmu, kako sa zemlje tako i iz vazduha,  obuhvacena je kompletna teritorija danas sacuvanih ostataka samog grada Duklje, kako opstepoznati centralni forum sa svim pripadajucim elementima (trgovima,termama itd), tako i manje poznati djelovi sakralnih objekata, prije svega crkava, ali i odbrambenih kula – pirgova koji se nalaze sa lijeve obale rijeke Siralije. Takodje posebni djelovi filma su posveceni manje poznatom lokalitetu  crkvenog kompleksa, zdanja, koja se nalazi istocno od foruma, ali i sirem prostranstvu koje je pripadalo nekadasnjoj Duklji ( ostaci mnogih sakralnih objekata, grobovi , djelovi  manje palate i krstionice sa pripadajucom crkvom na danasnjoj Zlatici i td..).

Svojevrsni osvrt na Boskovicev igrano dokumentarni film “Doclea – grad tisine“ dao je i reditelj Blagota Erakovic :“… Rijetke su civilizacije I narodi koji svoje najznačajnije činjenice zapostavljaju, ili ih čak ostavljaju za sprdnju zlonamjernih. Mogli bi samo u Crnoj Gori nabrojati desetine artefakata koji o tome svjedoče, ali da se nešto što cijeli svijet priznaje

i afirmiše, kao što je državai – grad Duklja, mislimo da je jedinstven primjer u svjetskoj istoriji. Uporni istraživač naše prošlosti, modernism medijima kao što su slika I muzika, crnogorski kompozitor i autor mnogih dokumentarnih filmova, Bole Bošković to na najbolji način demantuje. Njegov najnoviji prikaz o Duklji slikom I muzikom I moćnom riječju, koji nam, uzpomoć vrsnih poznavalaca Duklje I njene istorije, Vojislava D Nikčevića i Miraša Martinovića na jedan nepretenciozan, ali ubjedljiv način, kroz svoje najnovije djelo   modernism jezikom slike, riječi i muzike prezentuje ono što bi se čaki u osnovnim školama moralo znati. Nažalost većina tkzv. intelektualaca o svim činjenicama koje se mogu vidjeti u ovom Boškovićevom filmu, nema pojma ili neće da ima pojmai ono što je nedopušteno u civilizovanom svijetu, sa tim se posprduje.

Bole Bošković moćno slikom, riječju i muzikom demantuje svakoga ko pokušava izmjestiti državu Duklju i grad Duklju iz bićai storije Crne Gore. Znalačk I slikom od detalja, pa do snimaka iz vazduha on pokazuje koja je moć I ljepota Duklje bila, a nepretencioznom riječju potkrepljuje činjenice koje snažno I istorijski tačno potvrđuju veličinuislavuDuklje. Sve je to ilustrovano jako originalnom dinamičnom muzičkom pratnjom koja na ubjedljiv način sjedinjuje sliku I tekst.

 Ovakvi projekti bi morali naći u savremenoj Crnoj Gori značajno mjesto I biti prezentovano na televizijskim I filmskim medijima, a uz to I kritičkim raspravama o svemu onome što izvanredno djelo Bola Boškovića ilustruje…“ istice Erakovic.

Napominjemo da je za ovaj film posebno komponovana i autenticna namjenska muzika koja je izasla kao sesti samostalni Boskovicev CD – ‘‘DOCLEA I DRUGE PRICE“ sa pet instrumentalno ambijentalnih kompozicija (“Doclea“,“Prevalis“,“Zeta“,“Titograd-povratak u buducnost“ i dodatni bonus track “Jelena di Savoia“). Ovaj originalni soundtrack upravo daje dodatnu dinamiku kompletnoj prici, koja se prije svega drzi pocrtavanju istorijskih momenata trudeci se da se ne podliježe niti  romantizmu niti mitomaniji.

U recenziji ovog Boskovicevog muzickog projekta, ugledni novinar, publicist I rok kriticar koji je dobrim dijelom kreirao ex YU pop i rock scenu, Petar Peca Popovic istice :“… Šesti samostalni CD instrumentalne muzike “Doclea i druge priče“ Miodraga Boleta Boškovića samo potvrđuje znano: beskompromisnu artističku doslednost i jedinstvenu autorsku poziciju na prostoru crnogorske kulturne.Novim kompozicijama Bošković svoj umetnički i istraživački angažman usmerava ka temi zavičaja u kontekstu istorije. Četiri kompozicije čine putovanje kroz četiri epohe prostora koji autora, kroz čitavo stvaralaštvo, neiscrpno nadahnjuje. Dolcea kao antički rimski grad, carska provincija Prevalis, srednjevekovna oblast Zeta u doba Crnojevića i toponim Titograd-Podgorica  doživljeni su u tipičnom Boškovićevom senzibilitetu u kome se prepliću i dopunjavaju melodična melanholičnost, razigrana folklorna radoznalost, katkad

 elegični citat, sve u nameri panoramisanja mitske čudesnosti jednog krajolika. Čuvajući lokalne kolorite, ne bežeči od naglašene atmosfere Mediterana, on svoje stvaralaštvo stavlja u širi civilizacijski i moralni kontekst.

            Za Boškovića patriotizam nije ideologija, već stvar kućnog vaspitanja. To rodoljublje se upravo zbog toga ogleda časnim uključenjem u nužnu podelu kulturnih dobara sa stavom zasnovanim na ličnom ponosu i kompetentnom znanju prilikom osvetljavanja svog etosa. Svojim posebnostima uspostavljati stvaralački odnos prema drugim sredinama, iskustvima i ukusima – ima li većeg zadatka u umetnosti?!

            To višeslojno komponovano tkanje je zvučni dokument o značajnom poprištu istorije i života na mestu hiljada neispričanih drama. Čuvanje zlatnog trunja svog Zavičaja od definitivnog zaborava kroz postmodernizam u muzici, nagrađene dokumentarne filmove i istorijsku radoznalost odlikuju karakter Boškovićeve kreativnosti. Taj zanosni koktel piksela i frekvencija, više prepoznat u svetu nego u samoj Crnoj Gori, istovremeno je vredno uspostavljanje ravnoteže između sakralnog i profanog, prostog i uzvišenog. Upravo tamo gde rodoljublje i samosvest najviše imaju smisla – u sferi svetovne kreativnosti! Tamo gde duh nikad ne umire.Bole Bošković pripada crnogorskoj kulturi, ali najviše sebi kao ličnost retke svestranosti.Prosto, za ovog čoveka stalno upotpunjavanje slike Crna Gore, isto je što i disati – trajni glagol…“ zavrsava Popovic.

Film je realizovala ekipa u sastavu : Tekst – Vojislav D. Nikcevic, Miras Martinovic, Miodrag Bole Boskovic, tekst citala – Andrijana Pekic, statistkinja – Marija Boskovic, stilistkinje – Ljilja Banovic, Marina Banovic, muzika – Miodrag Bole Boskovic,  snimatelj – Dejan Vlahovic, montaza – Miodrag Bole Boskovic, saradnik u montazi – Branko Gazdic, rimski legionari – Royality 4k stock video story blank, scenario rezija i produkcija – Miodrag Bole Boskovic. Film je posvecen Vojislavu D Nikcevicu.

“…Zelim da se zahvalim svim ljudima dobre volje  koji su pomogli da se realizuje ovaj film. Oni znaju ko su. Postrprodukcija je uradjena zahvaljujuci podrsci Ministarstva kulture i medija CG, a ove premijere ne bi bilo da nije bilo dobre volje, naklonosti i profesionalizma Sekretarijata za kulturu Podgorice. Moje zadovoljstvo je jos vece, obzirom da nikoga od pomenutih ljudi dobre volje nijesam poznavao…“ istice Boskovic.